คำนำและทฤษฎี




บล๊อกนี้เป็นอารัมภกถาของตัวผมเอง (พูดภาษาชาวบ้านว่าเริ่มต้นด้วยการเพ้อ) สืบเนื่องมาจากความเหงาลึกๆที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในชีวิต แต่คาดว่าในอนาคตอาจจะต้องมานั่งพูดประโยคนี้อีกในสัก 10 -20 ปีข้างหน้าถ้าคิดว่าช่วงเวลาเกือบยี่สิบห้าปีที่ผ่านมา เจอแค่นี้ก็เหงาแล้ว เอาล่ะ มาเริ่มเข้าเรื่องกันดีกว่า


ก่อนอื่นต้องบอกก่อนว่าโดยส่วนตัวแล้ว ผมเป็นคนที่หมกมุ่นอยู่กับ"ช่วงเวลา" โดยการที่จะมีความสุขมากหากได้นึกถึงอะไรก้ตามที่มันเป็นความทรงจำในอดีตทั้งดีและไม่ดี ผมคิดว่าโชคดีที่ตัวเองไม่เคยได้เจอกับประสบการณ์อันเลวร้ายมากๆ แต่คือมันก็ย่อมมีเหตุการณ์ที่แย่ๆในชีวิตที่เกิดขึ้นจนมันกลายเป็นปมและก่อนิสัยส่วนตัวอย่างที่เป็นผมในปัจจุบันนี้ ผมมักจะชอบและสนใจในการจินตนาการวินิจวิเคระห์คนรู้จักรอบๆตัวผมว่า สิ่งใดที่ทำให้เค้าโตขึ้นมาเป็นแบบนี้ หรืออะไรทำให้เค้ามีความคิดแบบนี้ แน่นอนว่าบางทีเกลียดตัวเองที่ต่อต้านความคิดของคนอื่นถ้าหากมันไม่เหมือนของตัวผมเอง มันเป็นอีโก้ในความคิดที่ว่า ความคิดกรูดี ของมรึงห่วย ...ก็นี่แหละครับ ขนาดตัวเองยังเป็นอย่างงี้ ผมวิเคราะห์ตัวเองได้ แต่ห้ามความคิดของตัวเองไม่ได้ ซึ่งสิ่งนี้มันทำให้ผมตั้งคำถามและตอบคำถามของตัวเองที่ว่า มีกี่ปัจจัยที่ทำให้ตัวเราไม่อยู่ในสภาพปกติ หรือมีปัจจัยไหนรวมกันแล้วทำให้เราทำสิ่งต่างๆได้ดี หรือมีสิ่งใดที่ทำให้เราสามารถก้าวไปสู่จุดสูงที่สุดของขีตจำกัดตัวเอง เมื่อคิดเช่นนี้ ก็เลยตั้งทฤษดีอันสุดมั่วและอาจจะตอบคำถามทางวิชาการใดๆไม่ได้ แต่ อย่างน้อยก็ได้ทฤษดีมา ดังนี้คือ สติ แยกกับ อีโก้ และแยกกับความคิดวิเคราะ และความถ่อมตน (humble)

1. เมื่อ สติ+อีโก้ จะ = หายนะ

2. แต่เมื่อ สติ+ความคิดวิเคราะห์ = ผลของการกระทำ

3. แต่ถ้า สติ+ความคิดวิเคราะห์+อีโก้ = คุณบรรลุควมเป็นอัจฉริยะของตัวคุณเองในช่วงเวลานั้น!

4. และเมื่อ สติ+ความคิดวิเคราห์+อีโก้+ความถ่อมตน = คุณเข้าสู่ช่วงที่น่ากลัวที่สุดต่อคนอื่นและต่อหลายอย่างอีกมากมาย!

สำหรับผมแล้ว ข้อ 4 ไม่เคยเกิดขึ้น มันอาจจะเคยเกิดขึ้นกับ Hitler หรือไม่ก็ Binladen แต่แน่นอนว่าไม่เคยเกิดขึ้นกับ Bush หรือหน้าเหลี่ยม

จากทฤษดีข้างต้นจะเห้นว่าอีโก้ไม่ได้เป็นสิ่งเลวร้ายเสมอไป หรือคิดอีกอย่างนึงคือก็อีโก้นี่แหละเป็นสิ่งที่ทำให้ผมคิดเข้าข้างตัวเองและทฤษดีข้างบนนั้นเหลวไหลสิ้นดี แต่ก็ยังแอบเชื่ออยู่เล็กๆว่าอีโก้เป็นตัวผลักดันหลายๆอย่าง และถ้าไม่มีอีโก้ คุณๆก็คงไม่ได้มานั่งอ่านสิ่งไร้สาระที่ผมเขียนหรอก ฮ่าๆๆๆๆ....สรุปแล้วผมเป็น pro-egoism ซะงั้น

Song: The Prayer
Perform by: Bloc Party